Het is maandag.... een echte maandag....
De start van een drukke week na een druk weekend en vandaag zou ik nog niet zoveel doen.
Het plan was om uit te slapen en daarna heerlijk rustig aan te doen.
Vanmiddag pas de eerste afspraak met Esmeralda de verpleegkundige die me weer een dosis gif komt toedienen. Ook om die reden rustig aan doen....
Daar lag ik dus lekker te dommelen in bed.... wakker, maar af en toe doezelde ik ook weg, met de radio op de achtergrond.
Ik dacht op een gegeven moment wel iets te horen in de tuin, maar dacht mooi dat zijn die glazenwassers! Hoef ik niet op te letten of Gijs weg loopt of mezelf te verstoppen.... ik lig lekker in bed en Gijs is nog binnen... geen stress...
Kwartiertje later gaat de telefoon (10:00 uur)... het is mijn vader met de mededeling dat Gijs naar buiten wil. Uhhh ja dat weet ik.... ik wil ook wel eens iets wat Gijs niet wil en als ik uit bed ben is hij de eerste!
Nou was ik wel wakker genoeg om te weten dat dat gerommel in de tuin dus mijn vader is..... *ZUCHT*
Hij zou binnenkort wel iets gaan knutselen van oude planken, maar dat zou deze week nog niet zijn zei hij gisteren..... dus wel!
Of ik even mijn bed uit kon komen, want Gijs wil naar buiten en hij is zijn sleutel vergeten.
Godverdomme!!!
Dus hier zit ik dan.....maandagochtend 10:30 uur, met het verre van rustgevende geluid van de cirkelzaag op de achtergrond en een in paniek heen en weer rennende kat, de opdracht van mijn psycholoog uit te voeren.... schrijf de stress van je af....
Werkt het.... nee nog niet echt.....
Ik wil gewoon met rust gelaten worden!!
Of in ieder geval dat mensen me genoeg respecteren en me bellen en informeren als ze iets van plan zijn!
Dan kan ik in ieder geval nog proberen er onderuit te komen.
Nu gebeurt het allemaal gewoon maar en ik..... ik laat, om de lieve vrede te bewaren, het allemaal maar gewoon weer gebeuren....
Ik kan wederom de conclusie trekken...... ik ben mijn grootste vijand!!
1 opmerking:
ok, ik probeer t gewoon nog een keer. ben heel mijn tekst natuurlijk kwijt,
maar t was zoiets als:
wat een ellende! lekker ochtendje heb jij gehad.
T is allemaal hartstikke lief en schattig natuurlijk dat je vader komt klussen, maar waarom dan onaangekondigd hè?
Bij een ieder ander zou je bellen om te vragen of t wel uitkomt, maar jij bent toch wel thuis, Toos zijnde, dus dat maakt niks uit.
En dan met zo'n cirkelzaag.....vreselijk gewoon!!
Dat dit soort zaken tot enorme stress kunnen leiden is voor de meeste mensen totaa;l onbegrijpelijk.
("Dat is toch lekker, dat je vader die klusjes komt doen? Zijn ze maar weer gedaan").
Net als met die gasten hier in die bakkies (t zijn er inmiddels meerdere). gek word ik ervan. Kan niet relaxed even op t balkon gaan zitten roken, want moet denken aan wat ik aanheb, of ik mijn lenzen wel in heb ( anders zwaaien ze me misschien gedag en zie ik t niet en respondeer ik dus niet en dat is onaardig....)en naar welke kant ik gedraaid ga zitten om oogcontact te vermijden. Ben helemaal opgelucht als ze ff ah lunchen zijn.
En tja, als je vanmorgen had gezegd tegen je vader wat je dacht op dat moment..........
dan is t geen lieve vrede meer.
Wat heeft hij geklust? Is t af of wordt t een project?
xxxx
Een reactie posten